Democratische politiek voor de bevolking

Van politieke vertegenwoordigers moet uit respect voor de democratische gedachte die haar bestaansreden is, er van uitgegaan worden dat hun activiteiten en afgevaardigde besluiten het meest direct ten goede komen aan de waardevolle bevolking die ze vertegenwoordigen. Dat zijn namelijk de mensen die met hun geleverde prestaties het mogelijk maken in een bloeiende maatschappij op eigen grondgebied te (kunnen) leven. Op die manier zijn al de inwoners een elite van sterke, bewuste en onbaatzuchtige mensen, tenminste daar mogen we de uitzonderingen niet te na gelaten, toch met een objectief correcte bevinding van uitgaan.  Het zijn geen omgeschoolde onbenullen die zich slaafs laten leiden door gelijk wie, maar geschoolde geestelijk actieve vrije mensen, die door hun harde werken in staat zijn een democratische samenleving in stand te houden.

Regeringen komen en gaan, maar de menselijke relaties en het geëngageerd hard werken geven de doorslag in het samenleven van volken.  Daarom moet de politiek het menselijke en waardevolle bevorderen. Alleen op die manier helpt men mee aan de bestrijding van bekrompen nationalistische onderstromen, waaronder de politieke wereld in het algemeen, maar in afgezwakte mate zeker de kleine politieke wereld in België vandaag de dag te lijden heeft.

Advertenties

Politiek nationalisme & samenleving

De grootste vijand voor een volksbewuste samenleving en van haar waardigheid zijn gezapige degeneratie, dat wil zeggen uit welvaart en luxe voortkomende gebrek aan overtuiging, alsmede een soort innerlijke afhankelijkheid van de zich alsmaar meer verwerkelijkende gobaliseringsdrang, die mede voortkomt uit het minder hecht worden van de eigen directe gemeenschapsomgeving. Het beste in de mens kan alleen tot bloei komen in zijn relatie tot anderen. Er heerst bijgevolg een groot moreel gevaar voor de situaties waarbij het eigen volk geen contact heeft met de gast en die als een vreemde wordt gezien. Vaak genoeg leidde een dergelijke situatie al tot arrogantie en treurig egoïsme.  Tegenwoordig staat  ieder Europees land onder druk van Europa zelf, die als het ware contradictorisch als van buitenaf beschouwd wordt.  Maar juist dat dient als heilzaam gezien te worden en zou nog meer moeten gebeuren. Alleen zo zal er een vernieuwing in het sociale leven kunnen optreden, waar men enkele generaties terug niet van had durven dromen. Door het gerevitaliseerde ‘Europagevoel’ en onder leiding van bekwame, toegewijde en behoedzame leiders heeft de Europese solidariteit, die soms onoverwinnelijke problemen lijkt op te leveren, reeds tot aanzienlijke resultaten geleid, waardoor niet aan een blijvend succes moet getwijfeld worden.  En de waarde van deze Europese ontwikkeling voor de democratische processen overal in de wereld is groot.  Europa zal nog meer referentie worden voor multiculturele samenleving, toevluchtsoord voor bedreigden, werkterrein voor de besten, een verenigend ideaal en een middel voor innerlijk herstel van de individuele leden van deze multiculturele samenleving.