Wat gebeurt er in Spanje – Catalonië ?

Korte voorgeschiedenis:  Catalonië is destijds door dictator Franco ‘ingelijfd’ nadat het hoofd van Catalonië door Franco geëxecuteerd werd, en zo is Catalonië eigenlijk ‘onder’ Spanje terecht gekomen. Wel, Catalonië is een beetje de ‘welvarendste’ streek in Spanje die van oudsher dus een haat/liefde verhouding heeft met de centrale regering in Madrid. In verhouding tot de rest van het land zorgt Catalonië voor de meeste belastinginkomsten, maar komt er weinig terug vanwege Spaanse overheid zelf.  Het enige wat Spanje als land doet, is ‘borg staan’ voor leningen die Catalonië afsluit, maar ze laat bijna geen of toch heel weinig (belasting-)geld terugvloeien, zoals dat voor andere regio’s wel het geval is.

Catalonië kan je qua bestuur vergelijken met een provincie bij ons: ‘beperkte’ autonomie. Is niet helemaal hetzelfde, maar om de situatie te kunnen begrijpen helpt die vergelijking wel.

En al meer dan 10 keer heeft de regering van Catalonië officieel verzoek aan de Spaanse regering ingediend om een gesprek aan te gaan voor meer zelfstandigheid en andere afspraken i.v.m. de financiële afdrachten etc. Maar … de regering in Madrid heeft dit nooit toegestaan … Door Franco werd er zelfs in de grondwet opgenomen dat regio’s zich niet onafhankelijk mogen ‘verklaren’, want dat ze dan hun eigen ‘zeggenschap’ verliezen.

Principieel is het ok dat een samenleving regels heeft waar iedereen zich aan moet houden, en de ‘grondwet’ is de basiswet van ieder geciviliseerd land, ook in Spanje dus. Maar … als die basiswet de belangen van haar bevolking niet meer dient … dan moet daar over kunnen gesproken worden. In België noemen we dat de ‘staatshervorming’ en hier kennen we de problematiek van Vlaanderen en Brussel en Wallonië enzoverder.  Hier wordt er dus over gedebatteerd en is een twee/derde meerderheid nodig om uiteindelijk een ‘hervorming’ (lees: aanpassing van de grondwet) mogelijk te kunnen maken. Maar : er wordt dus gesproken, en het is ook vastgelegd wanneer de bespreking op de politieke agenda moet/kan komen.

De Spaanse regering weigert dus echter jaar na jaar keer op keer, ondanks de vele officiële en correcte verzoeken van Catalonië, dat punt ter bespreking op te nemen.

Om die reden hebben de Catalanen dan voor zichzelf uitgemaakt of ze nu wel of niet verder willen streven naar die ‘onafhankelijkheid’ – en zeker omdat de Spaanse regering helemaal niet bereid is er over te spreken … En om te kunnen weten wet het eigen Catalaanse volk daar nu van vindt, om dan te kunnen bepalen wat ze verder kunnen/moeten/zullen doen. Daarom werd er (weer) een referendum georganiseerd als bevraging van het eigen volk dus.  Maar … dat is dus ‘niet wettelijk’ volgens die befaamde grondwet … en … natuurlijk heeft de Spaanse eerste minister dat referendum ‘onwettelijk verklaard’ en zelfs trachten te verhinderen, en ‘verschuilt’ hij zich door te zeggen ‘wij volgen alleen de wet en dat moeten jullie ook doen’.  Strikt genomen is dat correct, maar in het ‘reële leven’ is het dat niet : in een échte democratie moet je tenminste aan tafel kunnen gaan zitten om over problemen te  spreken, wanneer een groot deel van de bevolking dat vraagt, ook al is dat een minderheid. Het is overigens een ‘Europees recht’ dat minderheden moeten gerespecteerd worden, maar Spanje erkent Catalonië zelfs niet als ‘minderheid’ doch slechts als ‘gewone’ Spanjaarden zoals alle andere Spanjaarden.

Het is dan ook zeer bedenkelijk dat de andere Europese (en wereld-)leiders zich er zo gemakkelijk vanaf maken door zich te ‘verschuilen’ achter de wet en een dialoog – die volgens mij dé basis is van democratie- weigeren.

Bij deze herroep ik dan ook mijn lof over Europa zoals ik dat in mijn blog van 3 februari 2014 heb omschreven (zie elders onder ‘Europa’).

Veel Spanjaarden zijn natuurlijk tegen die onafhankelijkheid, omdat Catalonië veel bijdraagt aan de staatskas … en vele individuen steunen daarom Rajoy …

Maar waarom komt er niet meer reactie ??? …

Persoonlijk vind ik het vreemd dat er geen (internationale) facebook acties of petities ontstaan gericht aan de Spaanse regering én aan Europa om een democratisch(er) standpunt in te nemen … en tot dialoog over te gaan … Hetgeen overigens premier Michel ook als bijna enige (de premier van Luxemburg ook) insinueert …

Er zijn overigens al heel wat mensen opgepakt (in de cel) omdat ze andere politieke ideeën hadden hierover. Ondanks wat Rajoy hierover verklaart (… dat ze ‘criminelen’ zijn want de wet niet volgen) … heerst er in Europa toch een vrijheid van mening?  Eenvoudige burgers, Spanjaarden, die eenvoudigweg hun mening wilden uitspreken, werden door de (nationale) politie simpelweg met grof geweld in elkaar geslagen … iedereen heeft die walgelijke beelden op TV gezien … maar … waar blijft de reactie tegen dit verkeerd buiten proportie handelen ???

Enfin … op dit ogenblik heeft Madrid dus nog eens alle laatste en ultieme pogingen die door de Catalaanse premie werden gedaan om te spreken van de hand gewezen, waarbij Catalonië dan -door die strakke weigering van Madrid/Rajoy – ter allerlaatste zich zelf ‘onafhankelijk’ verklaard heeft. Door dit te doen eigent Rajoy zich nu het recht toe het bestuur van Catalonië volledig over te nemen, en hij kan dit door een wetsartikel 155. De hele Catalaanse regering bevindt zich sedert de beslissing van de centrale Spaanse regering om art. 155 in te laten gaan, dan ook in een staat van onwettelijkheid en ze riskeren hierdoor … 30 jaar cel !!!!

Ja het is ongelooflijk dat dit gebeurt in een Europees land … maar het is de realiteit. In alle geval zullen er in Catalonië op 21 december regionale verkiezingen zijn. Maar … wie zal zich nog durven uitspreken tegen de ‘repressieve’ Spaanse regering?  Is dit dus geen belachelijke vertoning en een bewuste poging om mensen ‘monddood’ te maken door ze op die manier in de ‘onwettigheid’ te duwen … Tenzij dat de meerderheid van de Catalanen zich van die ‘onderdrukking’ kan losmaken en alsnog voor Catalonië zelf zullen stemmen … en dan … dan begint het spel opnieuw.

De tijd zal het leren …

Advertenties

Antwoord op brief van vriendin die vader verloor en zorgt voor manisch depressieve man

Minder fijn te horen dat je pa nu ongeveer een jaar geleden overleden is. Dat moet in een periode geweest zijn dat ik niet in het land was, anders zou ik dat zeker geweten hebben. En, ik heb niet de gewoonte om dagelijks de nieuwsgaring te focussen op wie ons ondertussen verlaten heeft. Daarmee wil ik niet onbeduusd over het overlijden van jouw pa heen stappen, nee integendeel!  Immers, de onthechting in een definitieve vorm is toch iets wat ons blijft bezig houden, en ons eveneens behoorlijk ‘onderuit’ kan halen. En we weten het wel: er is nooit een ‘helemaal’ verdwijnen waarmee ik alles behalve op een ‘katholieke ((te beperkte)) interpretatie doel van een hemel of hel of welk ander geestesgedrocht dan ook, maar veeleer op de interpretatie dat onze aanwezigheid op aarde een tijdelijke samentrekking is van kosmische substantie.  En ondanks dat is het nooit evident om de perfecte symbiose tussen intellectuele bevatting en diep doordrongen ontroering te vinden, dat is ten minste mijn eigen ervaring bij het overlijden van mijn moeder enkele jaren geleden.

Ik hoop dus dat het je goed gaat, en het onvermijdelijk gewijzigde levensloopverhaal van jouw pa niet toestaat je te belemmeren in jouw eigen beleving en ‘bestaansrecht’ — oeps wat klinkt dat zwaar — wat ondubbelzinnig genoeg moet zijn om ons eigen bestaan te ervaren als onovergoten en noodzakelijk egocentrisch behoeftig, om te worden geduid in een subliem en verantwoord levensegoïsme, tenminste wanneer we onszelf serieus nemen.  Hopelijk triggert deze ingeving je voldoende om je honger naar antwoordconsumptie, die aan de oorzaak kan liggen van wat jij een niet rustend karakter noemt, enigszins te stillen, ook al geef ik ootmoedig toe dat dit daar slechts een kleine bijdrage van mijnentwege aan kan leveren. Het weze je in alle geval gegund daaraan te voldoen, als bevestigde poging je een gemeend en harmonie biedend rationeel en emotioneel medeleven te betuigen.

In die optiek ga ik frontaal in tegenaanval in je toch wat troebele benadering van wat een toekomst allemaal in petto heeft of kan hebben  – tenzij we die zelf dus beperken, zoals jij nu ogenschijnlijk pleegt te doen. Immers: het aanvoeren van een waarschijnlijkheid in een als gedachten neergeschreven boodschap verbergt geenszins het ontbreken van de innerlijke overtuiging van het tegendeel, die dan verdorie gek genoeg ons reilen en zeilen onbewust maar daarom niet minder afstemt op wat er al dan niet effectief op ons pad kan/zal komen. Deze directe reactie hoeft je niet te ontmoedigen, want is een weergave van een kracht die ik heb leren benutten om een bewust leven te kunnen leiden in het onwrikbare besef dat we zelf onze weg banen, ons pad kiezen, … onze toekomst bedenken, tegelijk de grote overwinnaar van alles en iedereen die dat anders automatisch voor ons wil/kan/zal bepalen – juist als en omdat we het zelf niet doen dus. Het bewust beleven en respecteren van onze onevenaarbare kracht wat dat betreft, maar  in een eerbare nederigheid, is drager van voldoening en vreugde, en onverdroten stormram  die alle mogelijke pogingen hier aan te tornen in een afvallig “tot niet(s) verworden” doet verdwijnen.  Terugkerend naar de waarschijnlijkheid, verdient die hiermee haar plaats in de expliciet daarvoor gecreëerde prullenmand als zijnde geschrapt uit het enige echte en waarachtige levenswoordenboek, overigens als gezel van het in dezelfde schrappingstoestand verkerende woord ‘denken’ omdat dat de niets zeggende en altijd en alom gebruikte slaolie is van alles wat een weten tot niet-weten, uitgesproken als ‘denken’ dus, verarmt. Absoluut te vermijden in ons bewustzijnsstreven.

Deze allusie heeft een duidelijk doel, je er namelijk van te overtuigen dat ondanks de waarschijnlijkheid voedende elementen, die als argument zoals steeds weerlegbaar zijn, vanuit de hedendaagse realiteit van goedkope reismogelijkheden en vanuit de mogelijkheid vergezeld te kunnen zijn van jouw man, dat evenwel in een veronderstelling van realistische mogelijkheid, er wel degelijk een mogelijkheid als wis en waarachtigheid moet kunnen blijven bestaan je van het tegendeel te laten genieten en een verplaatsing te maken naar wat ik noem ‘le calme parfait’ in een gezonde met licht doordrongen warme omgeving. Want dat zou je zeker doen. Bij deze in alle geval uitgenodigd 😉

Over je zorgverstrekkende rol kunnen we een bos boompjes opzetten, en eigenlijk zouden we dat maar eens moeten doen … want ‘denken’ dat je het niet meer klaart is – alweer- het negeren van weten dat je het wel klaart – of niet, maar werkt geenszins bevrijdend als rationele benadering, doch eerder (en wat mij betreft zelfs uitsluitend) misleidend … misleiding van het eigen bewustzijn, het eigen besef wel degelijk te kunnen weten – of niet weten.   Nu de subliem overheersende bevestiging nog dat we vrij zijn, vrije wil hebben, van waaruit we kunnen kiezen, ja we kunnen kiezen, dus we kiezen ervoor hoe we met situaties omgaan, juist omdat we vrij zijn dat zelf te bepalen, en behept met die kracht, ook al lijkt die bij tijd en wijlen veelal in een toestand te verkeren waar een beer in wintertijd jaloers op zou worden.  Freedom of mind = freedom of life. Situaties en feiten kunnen we veelal niet veranderen, hoe we er mee omgaan des te meer. Het kan toch niet anders dan dat het juist dié vrijheid is die vele grote wereldfiguren zo groots gemaakt heeft, hen zodanige kracht gegeven heeft om quasi ‘onmenselijke’ toestanden en ervaringen het hoofd (!) te bieden … het hoofd te bieden, dus daar is ’t te doen … zoals een Nelson Mandela, een Gandhi, om er maar enkele te noemen. En we hoeven geen Einstein te zijn om de relatieve logica hiervan te kunnen begrijpen en onderkennen, ook al worden er aan bepaalde bewustwordingen genieuze toespelingen toebedeeld.

Het woord creëert een ‘verstaanbaarheid’ van wat al is, als bruggenbouwer in de oneindig boeiende zoektocht naar wie en wat we zijn over de dalen van onbesef en onwezenlijk onbenul en de stromen van onbewuste zelfbeperking en de ondermaatse inschatting van onszelf en van onze mogelijkheden. Maar datzelfde woord libereert echter ook de mogelijkheid van het omgekeerde, wat een even vaststelbare realiteit is, zelfs bij meer dan de helft van de wereldbevolking, en dat is als je het mij vraagt een meer verfoeibaar fenomeen, dan hetgeen jij met het woord ‘gemekker’ als dierengeluid omschreven elegie hanteert, niet als hoofdmotief van een dood zoals taalkundig zou kunnen begrepen worden, maar veeleer als vaststelling van gebrek aan vreugde, of van gebrek aan de vreugde der liefde … Hoe zwak kan je zijn wanneer je binnendringt in je eigen zelf … omdat je binnendringt tot jezelf … is dat zwak ?? Nee jong … sterk !!!

Motivatie tot bedrijfsstructurering voor partners cfr. wetgeving

Motivatie tot (re-)organisatie van professionele activiteiten en de betrokkenheden en consequenties ervan.

Naar aanleiding van het economisch realistisch en verantwoord ondernemen, behoeft het geen betoog dat men niet alleen actief moet zijn in zijn professionele werkomgeving, doch ook gerichte aandacht moet hebben voor de manier waarop de werksituatie werd/wordt georganiseerd en voor de mogelijke consequenties ervan zowel naar de privésituatie als naar de professionele situatie zelf. Het is daarbij duidelijk dat een te onbaatzuchtig omgaan met de relatie tussen de werksituatie en de privésituatie ongetwijfeld kan leiden tot een vast te stellen slecht beheer door een gebrek aan het nemen van zijn verantwoordelijkheid wat dat betreft.   Immers, niet uitsluitend maar daarom niet minder belangrijk is de positie en/of betrokkenheid van de partners die voor het goede begrip samenlevingspartner of zakenpartner kunnen zijn, wat zich zowel in de privé-situatie als in de professionele situatie kan en/of zal voordoen en/of reeds voordoet.

De actuele maatschappelijk/economische situatie van stringent wijzigende fiscale regelgeving, zonder dit evenwel dystopisch te willen duiden, en de zich verder ontwikkelende  ondernemersverantwoordelijkheden, waar men heden ten dage op kan en/of zal aangesproken worden, nopen een doordacht optreden teneinde op alle vlakken de juiste keuzes te maken, en dit bij aandrang gebaseerd op geargumenteerde en na analyse geformuleerde motieven, die zich embedded weten in een duidelijk, gebalanceerd en onverstoorbaar respect voor alle betrokkenheden.

In concreto onderscheiden we vooreerst het belang van het privévermogen dat middels specifieke samenlevingsvermogensrechtelijke modaliteiten haar regeling kent, en als dusdanig dient afgescheiden te worden van alles wat dan ook, dat om welke reden dan ook vanwege een professionele betrokkenheid negatief zou kunnen worden beïnvloed.  Dat betekent dat alle aanspraken die vanuit de ‘ondernemersrisicosfeer’ van de professionele situatie zouden kunnen gericht worden op de privésituatie en, erger nog in dat geval, rechten zouden kunnen uitoefenen met directe impact op het privévermogen zelf, dienen te worden vermeden.  Uiteraard staat dit los van bewust menselijk falen.

Zo zal een gekozen huwelijksvermogensstelsel er immers voor kunnen zorgen dat in dat geval de huwelijkspartner automatisch mede eigenaar is/wordt van de aandelen van de na het huwelijk opgerichte vennootschap(pen). Het loutere ontstaan van deze parafernalia vrijwaart de betrokkenheid van de andere partner geenszins van de  verplichting dit niet tot een onverkwikkelijke situatie te laten verworden, en in de context van een samenlevingssfeer onnodig gechicaneer te vermijden.  Anderzijds zijn beide huwelijkspartners in hun vastgestelde betrokkenheid gehouden tot het normaal beheer van hun, in dat geval, gezamenlijk privévermogen. Hier geen gepaste aandacht aan geven, zou wellicht kunnen leiden tot de vaststelling dat zoals bij elke dichotomie, ook deze van het onderscheid tussen geen beheer en normaal beheer een grove simplificatie van de realiteit zou kunnen zijn.  Op dezelfde wijze wil vermeden worden dat de eigen interpretatie van wat normaal beheer inhoudt of dient te houden, tot een ambiguïteit zou kunnen leiden, ook al kunnen er geen legale referentiële parameters worden aangewezen, zelfs als dit gebeurt met de nodige omzichtigheid en voorzorg zoals die kan worden verondersteld bij anderen die zich in een gelijkaardige situatie bevinden.

Anderzijds spreekt het voor zich dat de niet in de economische activiteit van de exploitatievennootschappen betrokken partner, zich ook niet betrokken wil of moet weten in de uitvoering van de economische activiteit van die exploitatievennootschappen  zelf;  dat is evident en al zeker vanwege het risicoaspect dat eigen is aan het ondernemerschap in het algemeen. Uitsluitend het vermogensaspect zowel naar het ontstaan als naar het benutten van de (financiële) mogelijkheden ervan,  zal onderwerp zijn van de betrokkenheid.  Dit wordt dan ook bij voorkeur en zoals gebruikelijk gekanaliseerd naar het niveau van een – eventueel nog op te richten –  holding, waar beide in dat geval huwelijkspartners conform hun gekozen huwelijksstelsel, hun evenwaardige eigenaarspositie verwerven. En hoewel dit in de uiteindelijke aandelenverdeling geen rekenkundig vaststelbare vergelijking behoeft te zijn, is er anderszins geen wezenlijk bezwaar dit alsnog zo te regelen van bij de oprichting ervan.  Hoe dan ook zijn beide partners dan ten volle gerespecteerd in hun concrete en rechtsgeldige mogelijkheid de belangen van hun gestichte familie te behartigen en te vrijwaren in het voordeel van die familie, zonder dat dit een beletsel zou kunnen uitmaken in de vrijheid die de beide partners behouden tot het uitoefenen van een of hun professionele activiteit, onder welke vorm dan ook.  Daarenboven zorgt deze ‘centralisatiestructuur’ als geen ander voor de daadwerkelijke beheermogelijkheid van de middelen die er in terecht komen.  Dat dit geen spitsvondig feitencomplex betreft, is ondertussen tot aanvaard gemeengoed verworden, temeer daar het juist voor de nodige duidelijkheid en transparantie zorgt zoals moge blijken bij diverse anderen die zich op deze vorm van beheer reeds hebben beroepen, en waarbij dit even ontegensprekelijk niet valt onder de interpretatie van ‘volstrekt kunstmatige constructies’, juist door de wezenlijke motieven die in deze worden geduid, en door het gebrek van een hanteerbaar alternatief dat op dezelfde wijze een antwoord kan bieden aan de invulling van deze situatie, tenminste wanneer rekening moet worden gehouden met de aangebrachte elementen ervan.

Nog duidelijker zal dit worden wanneer een investeringsintentie bijvoorbeeld in onroerend goed voor de realisatie ervan in de holding, beroep zal gedaan worden op externe kredietverstrekking, en waarbij het beheer van de mogelijke reserves op niveau van de holding zal kunnen afgeschermd worden en zijn van de economische risico’s in de exploitatievennootschappen die ze genereren.

Dit in herhaling in de motiverende bewoordingen onderbrengen vindt haar oorsprong in het feit dat de daadwerkelijke economische activiteit niet uitsluitend door de betrokkene alleen uitgevoerd wordt doch samen met derden, en  het derhalve een logische stap inhoudt hetgeen voor de betrokkenen als reserve uit de risicosfeer van de exploitatievennootschap kan gehaald worden over te hevelen naar de in dat geval  holding die als ‘beheervennootschap’ van de middelen zal optreden.

In het kader van het uitwerken van een goed doordachte structuur neemt men dan als voor zich sprekend de intentie om deze zodanig in te stellen, dat er een optimale situatie ontstaat om nieuw op te starten activiteiten onder dezelfde filosofie te kunnen laten ressorteren, ook een eventuele beëindiging van activiteiten, zonder dat de voor de gekozen structuur genomen standpunten enige wijziging zouden moeten ondergaan, die een totaalverandering in de organisatie als gevolg zou kunnen hebben.

Last but not least wordt dit eveneens gekaderd in de overtuigende intentie  om middels economische activiteiten en de betrokkenheid hiervan,  het voortbestaan van het ondertussen te realiseren dan wel gerealiseerd familiaal bedrijf en vermogen als normaal te kunnen blijven behartigen, losgekoppeld van de feitelijkheid van eventualiteiten die zich kunnen en zullen kunnen voordoen, zo verwachte als onverwachte.   Alleen op die manier zal er goedkeurend vastgesteld kunnen worden dat de organisatie-intentie ook de veronderstelde aandacht voor de langere termijn heeft geïncorporeerd, waarbij in dat geval uit te werken plannen nog steeds onverkort zullen kunnen worden uitgevoerd, zonder dat het invullen van die plannen de normale werking en instandhouding van exploitatieactiviteiten zou kunnen verhinderen.

Dit standpunt zal in de organisatie een parallelle invulling kennen door voor het beheer een apart orgaan in te schakelen, waarbij deskundigheid en praktische know how gebundeld worden in dienst van correct voeren van zaakvoerderschap en dienstverlening als in te vullen posities en verantwoordelijkheden tussen, met en voor de diverse ingestelde entiteiten.

Bij wijze van herhalende samenvatting:

  • Professionele betrokkenheid structureren in het volle respect van samenlevings- vermogensrechtelijke positie
  • De betrokkenheid van de partner als gevolg van het vorige punt zodanig organiseren dat die hoewel betrokken in de vermogensconsequentie ervan, op geen enkele manier kan of zal betrokken zijn in de uitvoering van de professionele taken die onder verantwoordelijkheid van de andere vallen
  • De persoonlijke verantwoordelijkheid risico-technisch afbakenen van zowel het vermogensaspect als van het economisch risico-aspect als van het beroepsaspect waarin betrokken
  • De specifieke beroepssituatie en meer bepaald de samenwerkingsvorm ervan absoluut vrijwaren door het onderscheid te maken tussen het bestuursmatig niveau en het uitvoeringsniveau
  • Abstractie maken van de mogelijke vermogensconsequenties die jouw persoonlijke situatie aanbelangen bij mogelijke al dan niet te verwachten negatieve gebeurtenissen in de risico-vennootschap
  • Vehikel waardoor je als koppel kan investeren
  • Oprichten van bijkomende werkvennootschappen is eenvoudiger/goedkoper
  • Afscherming van het risico van de werkvennootschappen
  • Oprichten andere vennootschappen is eenvoudiger/goedkoper
  • Eenvoudig om geld te lenen aan andere vennootschappen
  • Kapitaalsverhoging van een exploitatievennootschap kan eenvoudiger
  • Afschermen van het risico (mogelijke oprichting risicovollere business vb horeca, eventsector)
  • Flexibel kunnen omgaan met vermogen na en/of door een huwelijk
  • Flexibel om derden in het exploitatieproces te kunnen inschakelen
  • Flexibel om eventuele kinderen in het bedrijfsmatig proces op te nemen
  • Successieplanning: mogelijk zonder dat activiteiten moeten stoppen

Gelukkig Nieuw Jaar 2015

Wij wensen jullie ….

-alle creativiteit om jullie ondernemingsactiviteiten te verbeteren, verder aan te vullen of uit te breiden – ondanks de door de media en vakbonden gecreëerde negatieve sfeer

-alle succes bij het verder nemen van vermogensbeslissingen om de stappen te zetten naar financiële onafhankelijkheid – ondanks de door de media en vakbonden gecreëerde negatieve sfeer

-alle sterkte en intelligentie om te snappen dat vrijheid in denken en doen, weliswaar binnen de wettelijk geregelde afspraken, een basisrecht is van ieder mens, maar van een ondernemer in het bijzonder – ondanks de door de media en vakbonden georganiseerde negatieve sfeer

-alle gezond voorbehoud bij de welig tierende clichés en sfeermakerij aangaande vermogensbelastingen, vermogenswinstbelastingen en welke andere dan ook – ondanks de door de media en vakbonden georganiseerde negatieve sfeer

-alle nodige geduld tot eventuele nieuwe interpretaties van de bevoegde overheden bekend zullen zijn aangaande de mogelijke wijzigingen in ons belastingsysteem, dat voor alle duidelijkheid best en dringend aangepast kan worden – ondanks de door de media en vakbonden georganiseerde negatieve sfeer

En een goede optimale gezondheid om van daaruit de nodige ondernemerslust te consumeren en evenzeer te kunnen genieten van alles wat dit voor jullie zelf, jullie dierbaren en wie dan ook kan voortbrengen – ondanks de door de media en vakbonden georganiseerde negatieve sfeer

Democratische politiek voor de bevolking

Van politieke vertegenwoordigers moet uit respect voor de democratische gedachte die haar bestaansreden is, er van uitgegaan worden dat hun activiteiten en afgevaardigde besluiten het meest direct ten goede komen aan de waardevolle bevolking die ze vertegenwoordigen. Dat zijn namelijk de mensen die met hun geleverde prestaties het mogelijk maken in een bloeiende maatschappij op eigen grondgebied te (kunnen) leven. Op die manier zijn al de inwoners een elite van sterke, bewuste en onbaatzuchtige mensen, tenminste daar mogen we de uitzonderingen niet te na gelaten, toch met een objectief correcte bevinding van uitgaan.  Het zijn geen omgeschoolde onbenullen die zich slaafs laten leiden door gelijk wie, maar geschoolde geestelijk actieve vrije mensen, die door hun harde werken in staat zijn een democratische samenleving in stand te houden.

Regeringen komen en gaan, maar de menselijke relaties en het geëngageerd hard werken geven de doorslag in het samenleven van volken.  Daarom moet de politiek het menselijke en waardevolle bevorderen. Alleen op die manier helpt men mee aan de bestrijding van bekrompen nationalistische onderstromen, waaronder de politieke wereld in het algemeen, maar in afgezwakte mate zeker de kleine politieke wereld in België vandaag de dag te lijden heeft.

Politiek nationalisme & samenleving

De grootste vijand voor een volksbewuste samenleving en van haar waardigheid zijn gezapige degeneratie, dat wil zeggen uit welvaart en luxe voortkomende gebrek aan overtuiging, alsmede een soort innerlijke afhankelijkheid van de zich alsmaar meer verwerkelijkende gobaliseringsdrang, die mede voortkomt uit het minder hecht worden van de eigen directe gemeenschapsomgeving. Het beste in de mens kan alleen tot bloei komen in zijn relatie tot anderen. Er heerst bijgevolg een groot moreel gevaar voor de situaties waarbij het eigen volk geen contact heeft met de gast en die als een vreemde wordt gezien. Vaak genoeg leidde een dergelijke situatie al tot arrogantie en treurig egoïsme.  Tegenwoordig staat  ieder Europees land onder druk van Europa zelf, die als het ware contradictorisch als van buitenaf beschouwd wordt.  Maar juist dat dient als heilzaam gezien te worden en zou nog meer moeten gebeuren. Alleen zo zal er een vernieuwing in het sociale leven kunnen optreden, waar men enkele generaties terug niet van had durven dromen. Door het gerevitaliseerde ‘Europagevoel’ en onder leiding van bekwame, toegewijde en behoedzame leiders heeft de Europese solidariteit, die soms onoverwinnelijke problemen lijkt op te leveren, reeds tot aanzienlijke resultaten geleid, waardoor niet aan een blijvend succes moet getwijfeld worden.  En de waarde van deze Europese ontwikkeling voor de democratische processen overal in de wereld is groot.  Europa zal nog meer referentie worden voor multiculturele samenleving, toevluchtsoord voor bedreigden, werkterrein voor de besten, een verenigend ideaal en een middel voor innerlijk herstel van de individuele leden van deze multiculturele samenleving.