Wat gebeurt er in Spanje – Catalonië ?

Korte voorgeschiedenis:  Catalonië is destijds door dictator Franco ‘ingelijfd’ nadat het hoofd van Catalonië door Franco geëxecuteerd werd, en zo is Catalonië eigenlijk ‘onder’ Spanje terecht gekomen. Wel, Catalonië is een beetje de ‘welvarendste’ streek in Spanje die van oudsher dus een haat/liefde verhouding heeft met de centrale regering in Madrid. In verhouding tot de rest van het land zorgt Catalonië voor de meeste belastinginkomsten, maar komt er weinig terug vanwege Spaanse overheid zelf.  Het enige wat Spanje als land doet, is ‘borg staan’ voor leningen die Catalonië afsluit, maar ze laat bijna geen of toch heel weinig (belasting-)geld terugvloeien, zoals dat voor andere regio’s wel het geval is.

Catalonië kan je qua bestuur vergelijken met een provincie bij ons: ‘beperkte’ autonomie. Is niet helemaal hetzelfde, maar om de situatie te kunnen begrijpen helpt die vergelijking wel.

En al meer dan 10 keer heeft de regering van Catalonië officieel verzoek aan de Spaanse regering ingediend om een gesprek aan te gaan voor meer zelfstandigheid en andere afspraken i.v.m. de financiële afdrachten etc. Maar … de regering in Madrid heeft dit nooit toegestaan … Door Franco werd er zelfs in de grondwet opgenomen dat regio’s zich niet onafhankelijk mogen ‘verklaren’, want dat ze dan hun eigen ‘zeggenschap’ verliezen.

Principieel is het ok dat een samenleving regels heeft waar iedereen zich aan moet houden, en de ‘grondwet’ is de basiswet van ieder geciviliseerd land, ook in Spanje dus. Maar … als die basiswet de belangen van haar bevolking niet meer dient … dan moet daar over kunnen gesproken worden. In België noemen we dat de ‘staatshervorming’ en hier kennen we de problematiek van Vlaanderen en Brussel en Wallonië enzoverder.  Hier wordt er dus over gedebatteerd en is een twee/derde meerderheid nodig om uiteindelijk een ‘hervorming’ (lees: aanpassing van de grondwet) mogelijk te kunnen maken. Maar : er wordt dus gesproken, en het is ook vastgelegd wanneer de bespreking op de politieke agenda moet/kan komen.

De Spaanse regering weigert dus echter jaar na jaar keer op keer, ondanks de vele officiële en correcte verzoeken van Catalonië, dat punt ter bespreking op te nemen.

Om die reden hebben de Catalanen dan voor zichzelf uitgemaakt of ze nu wel of niet verder willen streven naar die ‘onafhankelijkheid’ – en zeker omdat de Spaanse regering helemaal niet bereid is er over te spreken … En om te kunnen weten wet het eigen Catalaanse volk daar nu van vindt, om dan te kunnen bepalen wat ze verder kunnen/moeten/zullen doen. Daarom werd er (weer) een referendum georganiseerd als bevraging van het eigen volk dus.  Maar … dat is dus ‘niet wettelijk’ volgens die befaamde grondwet … en … natuurlijk heeft de Spaanse eerste minister dat referendum ‘onwettelijk verklaard’ en zelfs trachten te verhinderen, en ‘verschuilt’ hij zich door te zeggen ‘wij volgen alleen de wet en dat moeten jullie ook doen’.  Strikt genomen is dat correct, maar in het ‘reële leven’ is het dat niet : in een échte democratie moet je tenminste aan tafel kunnen gaan zitten om over problemen te  spreken, wanneer een groot deel van de bevolking dat vraagt, ook al is dat een minderheid. Het is overigens een ‘Europees recht’ dat minderheden moeten gerespecteerd worden, maar Spanje erkent Catalonië zelfs niet als ‘minderheid’ doch slechts als ‘gewone’ Spanjaarden zoals alle andere Spanjaarden.

Het is dan ook zeer bedenkelijk dat de andere Europese (en wereld-)leiders zich er zo gemakkelijk vanaf maken door zich te ‘verschuilen’ achter de wet en een dialoog – die volgens mij dé basis is van democratie- weigeren.

Bij deze herroep ik dan ook mijn lof over Europa zoals ik dat in mijn blog van 3 februari 2014 heb omschreven (zie elders onder ‘Europa’).

Veel Spanjaarden zijn natuurlijk tegen die onafhankelijkheid, omdat Catalonië veel bijdraagt aan de staatskas … en vele individuen steunen daarom Rajoy …

Maar waarom komt er niet meer reactie ??? …

Persoonlijk vind ik het vreemd dat er geen (internationale) facebook acties of petities ontstaan gericht aan de Spaanse regering én aan Europa om een democratisch(er) standpunt in te nemen … en tot dialoog over te gaan … Hetgeen overigens premier Michel ook als bijna enige (de premier van Luxemburg ook) insinueert …

Er zijn overigens al heel wat mensen opgepakt (in de cel) omdat ze andere politieke ideeën hadden hierover. Ondanks wat Rajoy hierover verklaart (… dat ze ‘criminelen’ zijn want de wet niet volgen) … heerst er in Europa toch een vrijheid van mening?  Eenvoudige burgers, Spanjaarden, die eenvoudigweg hun mening wilden uitspreken, werden door de (nationale) politie simpelweg met grof geweld in elkaar geslagen … iedereen heeft die walgelijke beelden op TV gezien … maar … waar blijft de reactie tegen dit verkeerd buiten proportie handelen ???

Enfin … op dit ogenblik heeft Madrid dus nog eens alle laatste en ultieme pogingen die door de Catalaanse premie werden gedaan om te spreken van de hand gewezen, waarbij Catalonië dan -door die strakke weigering van Madrid/Rajoy – ter allerlaatste zich zelf ‘onafhankelijk’ verklaard heeft. Door dit te doen eigent Rajoy zich nu het recht toe het bestuur van Catalonië volledig over te nemen, en hij kan dit door een wetsartikel 155. De hele Catalaanse regering bevindt zich sedert de beslissing van de centrale Spaanse regering om art. 155 in te laten gaan, dan ook in een staat van onwettelijkheid en ze riskeren hierdoor … 30 jaar cel !!!!

Ja het is ongelooflijk dat dit gebeurt in een Europees land … maar het is de realiteit. In alle geval zullen er in Catalonië op 21 december regionale verkiezingen zijn. Maar … wie zal zich nog durven uitspreken tegen de ‘repressieve’ Spaanse regering?  Is dit dus geen belachelijke vertoning en een bewuste poging om mensen ‘monddood’ te maken door ze op die manier in de ‘onwettigheid’ te duwen … Tenzij dat de meerderheid van de Catalanen zich van die ‘onderdrukking’ kan losmaken en alsnog voor Catalonië zelf zullen stemmen … en dan … dan begint het spel opnieuw.

De tijd zal het leren …

Advertenties

Democratische politiek voor de bevolking

Van politieke vertegenwoordigers moet uit respect voor de democratische gedachte die haar bestaansreden is, er van uitgegaan worden dat hun activiteiten en afgevaardigde besluiten het meest direct ten goede komen aan de waardevolle bevolking die ze vertegenwoordigen. Dat zijn namelijk de mensen die met hun geleverde prestaties het mogelijk maken in een bloeiende maatschappij op eigen grondgebied te (kunnen) leven. Op die manier zijn al de inwoners een elite van sterke, bewuste en onbaatzuchtige mensen, tenminste daar mogen we de uitzonderingen niet te na gelaten, toch met een objectief correcte bevinding van uitgaan.  Het zijn geen omgeschoolde onbenullen die zich slaafs laten leiden door gelijk wie, maar geschoolde geestelijk actieve vrije mensen, die door hun harde werken in staat zijn een democratische samenleving in stand te houden.

Regeringen komen en gaan, maar de menselijke relaties en het geëngageerd hard werken geven de doorslag in het samenleven van volken.  Daarom moet de politiek het menselijke en waardevolle bevorderen. Alleen op die manier helpt men mee aan de bestrijding van bekrompen nationalistische onderstromen, waaronder de politieke wereld in het algemeen, maar in afgezwakte mate zeker de kleine politieke wereld in België vandaag de dag te lijden heeft.

Politiek nationalisme & samenleving

De grootste vijand voor een volksbewuste samenleving en van haar waardigheid zijn gezapige degeneratie, dat wil zeggen uit welvaart en luxe voortkomende gebrek aan overtuiging, alsmede een soort innerlijke afhankelijkheid van de zich alsmaar meer verwerkelijkende gobaliseringsdrang, die mede voortkomt uit het minder hecht worden van de eigen directe gemeenschapsomgeving. Het beste in de mens kan alleen tot bloei komen in zijn relatie tot anderen. Er heerst bijgevolg een groot moreel gevaar voor de situaties waarbij het eigen volk geen contact heeft met de gast en die als een vreemde wordt gezien. Vaak genoeg leidde een dergelijke situatie al tot arrogantie en treurig egoïsme.  Tegenwoordig staat  ieder Europees land onder druk van Europa zelf, die als het ware contradictorisch als van buitenaf beschouwd wordt.  Maar juist dat dient als heilzaam gezien te worden en zou nog meer moeten gebeuren. Alleen zo zal er een vernieuwing in het sociale leven kunnen optreden, waar men enkele generaties terug niet van had durven dromen. Door het gerevitaliseerde ‘Europagevoel’ en onder leiding van bekwame, toegewijde en behoedzame leiders heeft de Europese solidariteit, die soms onoverwinnelijke problemen lijkt op te leveren, reeds tot aanzienlijke resultaten geleid, waardoor niet aan een blijvend succes moet getwijfeld worden.  En de waarde van deze Europese ontwikkeling voor de democratische processen overal in de wereld is groot.  Europa zal nog meer referentie worden voor multiculturele samenleving, toevluchtsoord voor bedreigden, werkterrein voor de besten, een verenigend ideaal en een middel voor innerlijk herstel van de individuele leden van deze multiculturele samenleving.